Ik heb altijd geweten dat ik afwijkende seksuele gevoelens had. Vroeger al provoceerde ik vriendjes en vriendinnetjes om een tegenreactie uit te lokken en me daarna door hen te laten overmeesteren. Ik kreeg er de reputatie door soms een vervelend kereltje te zijn. In een boek van Erich Fromm genaamd "De anatomie van de menselijke destructiviteit" ontdekte ik zijn analyse van het "sado-masochistische karakter". Daar herkende ik mezelf een beetje in. De schrijver stopte me in een boosaardig hokje, althans zo voelde het in de bespiegelende periode waarin ik toen verkeerde aan. Ik was er niet goed van. Ik kreeg nog meer het gevoel dat ik dat deel van mijn persoonlijkheid maar beter verborgen kon houden en al zeker voor diegene waar ik verliefd op was.

Toen de seks een grotere rol ging spelen werd duidelijk dat mijn verlangen naar onderwerping niet zomaar weg te cijferen was. Het liefdesspel was voor mij erg vermoeiend want om tot een orgasme te komen moest ik me bedienen van fantasieen waarin ik werd gedomineerd, vastgebonden en extreme vormen van onderwerping mijn deel waren om dan tot een climax te komen. Het leek wel dat wij tijdens het vrijen elk met ons eigen ding bezig waren en dat werd hoe langer hoe duidelijker. Daarop volgde een crisis en stond ik voor de keuze. Haar vertellen waar ik echt naar verlangde of het zwijgen ertoe doen met alle gevolgen vandien. Dat laatste wilde ik zeker niet laten gebeuren en dus opende ik voor haar de deur naar mijn geheime kamers. Haar opluchting toen ze hoorde waar het schoentje knelde was groot. Het lag immers niet aan haar. Vrouwen geven zichzelf altijd de schuld. Ze vinden zich niet mooi, interessant, niet sexy genoeg.

Zo begon dus de langzame osmose tussen mijn fantasieleven en de werkelijkheid. Sommige fantasieen werden werkelijkheid en sommige echte dingen vervingen de fantasie. Deze toestand van seksuele horigheid aan haar had na meer dan zeven jaar nog niets aan intensiteit verloren. Het probleem was echter dat het allemaal om mij draaide. Ik schreef voor haar mijn fantasieen uit en zij anticipeerde daarop. Het was allemaal "topping from the bottom" en je kon gerust stellen dat ik de boel controleerde. Ik was er ook vast van overtuigd dat mijn onderdanige gevoelens slechts betrekking hadden op het seksuele en meer algemeen het lichamelijke. Ik moest haar masseren, kussen, likken en snoepen en ik deed niets liever dan haar richtlijnen te volgen. Dat zakdoeken moeten strijken en de afwas moeten doen hetzelfde effect zouden sorteren kwam niet in mij op.

Pas na enkele websites te hebben doorlezen werd duidelijk wat het concept van "liefdevolle vrouwelijke dominantie" of "loving female authority" zou kunnen inhouden. Dit keer draaide het niet alleen om mij maar zat er ook voor haar meer in. Het betekende dat ik haar in alles zou gehoorzamen zonder morren. Dat ik haar zou dienen en me toeleggen op haar wensen: de uitgesproken en de onuitgesproken; we legden alles in regels vast en noemden het ons spel.

Vroeger toen zij mijn fantasieen probeerde te vervullen was het niet moeilijk voor haar om iets verkeerd te doen, verkeerde timing, verkeerde manier... Nu is dat verleden tijd. Zij weet dat ze van mij in alles gehoorzaamheid kan verwachten en dat maakt het voor haar heel comfortabel. Ook voor mij is de wetenschap dat ik stevig in haar handen ben heel geruststellend. De fantasieen die vroeger in mijn hoofd rondspookten zijn verdwenen. Als ik alleen al maar naar haar kijk en ik denk aan de macht waarover ze beschikt beginnen de endorfines al te vloeien. Met een bang en opgewonden hartje wacht ik in spanning af wat ze voor mij voorzien heeft. Ik veronderstel dat veel mensen zullen denken dat de manier waarop je met elkaar omgaat in zulk machtsonevenwicht wel heel anders moet zijn dan normaal maar dat is niet zo. Wij praten en lachen met elkaar zoals altijd. Ik geef haar nog altijd mijn mening en misschien volgt ze die maar misschien ook niet.

Wij "geloven" geen van beiden in onze rollen. Zij heeft geen meerderwaardigheidsgevoel en ik heb geen minderwaardigheidscomplex, integendeel! Haar dominante positie is niet haar godgegeven recht, het is geen geloofsysteem, geen dogma. Het is een vertrouwenskwestie. Zij vertrouwt erop dat ik me volledig vrijwillig aan haar overlever en ik vertouw erop dat zij niets tegen haar natuur doet maar mij ook niet spaart. Het kan zijn dat ze mij iets opdraagt dat op dat moment het tegengestelde is van wat ik wil maar dat hoort bij het spel. Haar wil komt eerst en tegelijk mijn opwinding en begeerte.

Het resulaaat is elke dag, elk moment dat we samen zijn te zien en te voelen. Zij acht zich de gelukkigste vrouw van de wereld en ik die dacht dat ik mijn slavenhartje maar beter verborgen kon houden... Niet dus!