Zo lang als ik me kan herinneren heb ik onderdanige gevoelens. Mijn eerste herinneringen gaan terug tot mijn 8e jaar, waarbij ik nogal hardhandig een maisveld in werd geduwd door een vrij ruwe jongen uit mijn klas en mij dwong om hem te kussen. Rond mijn 16e kreeg ik mijn eerste vriendje en merkte ik al snel dat ik enig machtsverschil als zeer opwindend ervoer. In een lange relatie die daarna ontstond, kon ik echter die gevoelens niet kwijt en na het beeindigen van die relatie ben ik heftig gaan experimenteren.

Ik reageerde op een advertentie uit een krant en raakte helemaal ''in de ban''. Zo erg dat er momenten zijn geweest dat ik meerdere keren mijn eigen veiligheid op het spel heb gezet. Ondertussen verlangde ik hevig naar normaal zijn en een gewone relatie hebben, waarmee ik me thuis kon vertonen. Inmiddels heb ik die relatie. We wonen samen, net een huis gekocht en ik ben zwanger. Allemaal dingen die in het 'normale' leventje passen. Onze seks is heerlijk. Dat ik kon genieten van gewone seks had ik 10 jaar geleden niet kunnen bedenken. Ik voel me er intens gelukkig mee.

Maar... die andere gevoelens zijn er ook nog. Mijn vriend weet ervan. Hij kent mijn verleden. Respecteert het ook. Maar heeft zelf geen dominante gevoelens. Tot nu toe loste ik het op door te fantaseren. Maar de laatste tijd wordt het verlangen naar meer steeds sterker. En daar ben ik bang voor.

Ik wil mijn huidige relatie niet verliezen. En ik wil mezelf niet verliezen. Ik weet dat wanneer ik er eenmaal toe besluit om ervoor te gaan, ik alleen maar meer en meer wil. Het liefst 24/7. Mijn verlangen gaat enorm ver. Mijn huidige leven zou niet kunnen voortbestaan. Mijn leven zou slechts uit BDSM bestaan. Bovendien weet ik uit ervaring dat ik mijn grenzen steeds zal verleggen, tot er weinig meer te verleggen valt. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Rond mijn 23e ben ik intensief BDSM gaan ontdekken. Ik zat nog in een relatie waarin ik mijn ei op dat gebied niet kwijt kon en ging reageren op advertenties uit de krant. Zo ben ik in contact gekomen met een Meester in het westen des lands, die al enorm snel over mijn grenzen ging door onveilige seks met me te hebben. Hoe vreselijk ik dat toen ook vond (ik heb het natuurlijk verteld aan mijn vriendje van toen, wat me uiteindelijk mijn relatie kostte), ik werd iedere keer enorm opgewonden van de herinnering.

Terwijl ik me natuurlijk enorm op glad ijs begaf! Ik begreep er niets van. Hoe kon ik mijn eigen leven zo in de weegschaal gooien?! Toch is het nadien vaker gebeurd. En ik weet nog steeds niet wat het was.

Achteraf denk ik dat het te maken had met de zoektocht naar de juiste Meester. Diegenen die ik tegen ben gekomen, vielen daar niet echt onder. Maar ook een enorme drang om die SM gevoelens te kunnen beleven, waardoor ik stappen in de kennismaking oversloeg. En tot slot wil ik mijn eigen behoefte aan spanning niet vergeten. Alles bij elkaar zorgde het voor een aantal domme acties. Liever dan op een neutrale plek afspreken, sprak ik af bij de Meester thuis of bij mij thuis.

Iets wat ik geen ander weldenkend mens zou adviseren, maar wat ik met enige regelmaat deed. Omdat we elkaar niet of nauwelijks kenden en meteen het spel ''all the way'' speelden ging er natuurlijk regelmatig iets mis. Dat ik er met alleen chlamydia vanaf ben gekomen, mag een wonder heten.

Ik schaam me enorm om deze acties, zit hier bij de herinnering nu met tranen in mijn ogen. Ik, een goed opgeleide weldenkende vrouw, die op zoek naar bevrediging van haar behoeftes haar leven zo op het spel heeft gezet.

Het is gelukkig goed afgelopen. Maar soms ben ik bang dat ik weer in dergelijke situaties verzeild raak als ik weer de BDSM wereld in zou duiken. Gewoon omdat het verlangen zo machtig groot is. Enige tijd geleden heb ik een advertentie, wederom buiten medeweten van mijn vriend, gezet op een BDSM site. Honderden reacties heb ik gekregen. Met drie van hen heb ik een tijdje gecorrespondeerd. Een heb ik op neutraal terrein (!) ontmoet. Hij was zo afstotend, dat ik na een drankje ben opgestapt. De twee anderen zijn twee uitersten van elkaar.

De een is uit het niets het spel ingedoken (weliswaar per mail) en met de ander had ik zuiver filosofische gesprekken over van alles en nog wat. Slechts een enkele keer piepte er een BDSM getinte opmerking tussendoor. Eigenlijk zoek ik veel meer een contact zoals dat laatste. Daarin klinkt respect door. Inmiddels heb ik overigens beide contacten weer stopgezet. Ik voel me niet lekker bij het bedonderen van mijn vriend. En bovendien ben ik zwanger. Op de een of andere manier gaan die twee niet samen.

Gisteravond heb ik het onderwerp tijdens de maaltijd op tafel gegooid en mijn verlangen besproken met mijn vriend. Hij kent dit verlangen. Kent mij. We hebben soms heftige seks, zo noem ik het maar even voor het gemak, en vaak houdt hij mijn handen vast, of legt een hand op mijn mond. Maar met mijn verlangen naar meer, hebben we nooit iets gedaan. Gisteren heb ik hem gevraagd of hij zich wat zou willen verdiepen in BDSM en samen met mij eens wat attributen zou willen kopen. En hij zei zomaar ja! Ik vind het helemaal leuk! Ik maak me wel zorgen in hoeverre dit gevoel er echt bij hem is, maar ik zou dit graag samen met hem willen ontdekken. Ben zooo benieuwd.

Ik ben blij dit met hem beproken te hebben. Ik hoop dat het wat oplevert en dat zowel hij als ik er plezier in zullen hebben. Het voelt goed dat ik eerst met hem probeer uit te vogelen wat er tussen ons mogelijk is, voordat ik het buiten de deur zoek.