Soms wou ik dat ik een echte pijn liefhebber was. Ik wou dat ik enorm kon incasseren, niet alleen omdat ik de pijn goed zou verdragen, maar het echt lekker zou vinden. Ik heb sinds ik klein was masochistische fantasieen gehad en mezelf regelmatig voor de lol op mijn billen geslagen. Maar dat deed ik zelf. Toen ik vroeg aan mijn buurjongen of hij me zo hard mogelijk op mijn billen wilde slaan, bracht de pijn me volkomen van slag. Ik kon in ondeugende dromen genieten van een vernederend pak slaag door een strenge schoolmeester met een liniaal, maar hoezeer ik dat nog steeds zou willen, ik zou waarschijnlijk al na een paar seconden mijn stopwoord gebruiken.

Milde pijn vind ik soms wel lekker. Het is alleen niet makkelijk voor een Dominant om op die fijne lijn te balanceren. Bepaalde soorten pijn vind ik ook lekkerder dan andere: kaarsvet druppels heb ik meestal liever dan klappen. Bovendien maakt het ook veel uit op welk moment van een spel iemand mij begint pijn te doen; als het het eerste is dat iemand doet, kom ik er niet in. Ik heb niet veel ervaring. Sinds de buurjongen heb ik nooit meer iemand gevraagd me te spanken of op een andere manier pijn te doen, tot ik iemand tegenkwam op wie ik zooo verliefd werd en naar wie ik nog steeds soms verlang, ook al heb ik geen idee wat er zo geweldig aan hem was.

Deze jongeman had een dumbbell onder zijn bed die hij met een arm vloeiend op en neer kon laten gaan, terwijl ik het ding met twee handen nauwelijks kon oppakken. Hij droeg twee boodschappentassen naar huis waarvan ik er niet een kon dragen. En hij warmde me niet op als hij begon te slaan. Hij sloeg niet op zijn hardst, maar elke keer dat we het probeerden kroop ik in paniek zo ver mogelijk weg. Ik ben er sindsdien niet aan gewend geraakt. Ik wilde zelf billenkoek krijgen, maar ik kon er niet tegen.

Ergens wil ik meer experimenteren met pijn, proberen of ik eraan kan wennen, of het beter gaat als ik het anders doe of vaker doe. Het lijkt me alleen voor een Dominant geen leuk werkje: "raad Nichi's pijngrens, win een teddybeer!" Ik voel me soms een lastige sub. Weinig met fetisj, weinig met pijn, niet erg lenig voor bondage, en niet serieus genoeg voor een strenge D/s. Ik ben snel bang, bang voor pijn en een beetje bang voor iets emotionelers dat ik slecht kan uitleggen.

Ik heb nu twee Plaaggeesten die me goed aanvoelen. Soms schaam ik me een beetje voor hoe vervelend ik moet zijn als sub. Ik ben soms bang dat ze met me spelen niet leuk meer zullen vinden. Waar ik ook bang voor ben is dat ze niks meer zullen willen proberen omdat Nichi dat toch niet leuk zal vinden. Voorlopig echter zal ik maar me niet te druk maken en alles op zijn beloop te laten.

Net zoals je pijn het beste over je heen kunt laten komen...