Mijn eerste ervaring op BDSM vlak, dat was verwarrend en opwindend tegelijk. Eigenlijk begreep ik niet wat er op dat moment met mij gebeurde, kon het geen naam geven en op dat moment ook geen plaats in mijn gevoelsleven. Of ik het als positief of negatief moest beoordelen, en terzelfdetijd ook de vraag of ik het wel mocht beoordelen. Het maakte me onzeker want ik begreep dat het iets van mezelf was, alsof het een soort van drang was die vanuit het onderbewuste reeds lang had liggen sluimeren en die ik vanaf nu op een of andere manier moest kunnen uiten. Vanaf dat moment begon er een ontdekkingstocht naar mezelf waarvan ik de omvang en diepte nog niet goed besefte. Mijn eerste SM ervaring had ik op 14 jarige leeftijd, nog niet echt rijp voor het seksuele ding maar er kriebelde wel iets en het voelde zo lekker dat ik er meer van wilde proeven.

Mijn ouders hielden hun vakantie elk jaar op hetzelfde plekje, ergens in de uitgestrekte bossen van het Belgische Limburg. Vermits het wel leek of de beschaving daar ophield - zo verlaten en stil het daar was - hielden we een stevige vriendschap aan met de jongens en meisjes van de daar aanwezige buren. De rust die je daar kon vinden interesseerde ons niet, wij wilden maar 1 ding en dat was actie! En die vonden we ook. We hielden regelmatig van die ruwe spelletjes zoals cowboy en indiaantje. Een zeker meisje - Marleentje - had een oogje op mij en ze vroeg telkens aan mijn jongere zussen wat ik aan het doen was, waar ik me bevond. Op dat moment besteedde ik weinig aandacht aan haar. Zij was ook een heel stukje ouder dan mij, ik denk dat zij toen ongeveer 18 jaar moet zijn geweest.

Op een dag ontstonden er 2 kampen die elkaar regelmatig bevochten met speren, katapulten en geveinsde judogrepen. De getalsterkte was ongeveer gelijk. Wij hadden in ons kamp net zoveel meisjes als zij en daardoor waren we net even sterk. Maar telkens we door de bossen liepen en we iemand zagen van het andere kamp werd die opgejaagd als waren we honden achter het wilde vee. Dat resulteerde telkens in nieuwe gevechten want het andere kamp liet zich niet kennen en zette prompt de tegenaanval in. Wij wonnen meestal omdat we harder van ons afbeten. Wraakzuchtig als we waren beraamden we op zekere dag een frontale aanval voor, op de thuisbasis van onze rivalen. Hun ouders waren naar de stad om boodschappen, dus we konden lekker alle remmen losgooien.

De strijd werd al snel beslist en toen iedereen was afgedropen met de staart tussen de benen bleef er nog 1 meisje op de grond liggen. Het was Marleentje. Het leek wel of er iets mis was met haar want ze bewoog haast niet meer. Sportief als ik was, reikte ik haar de hand om te helpen opstaan. Ze stond op en bedankte me. Ik glimlachte even en zei dat we haar wel lieten gaan, zodat ze haar vriendjes achterna kon lopen.

Ze bleef staan en keek me vragend aan. "Duw me" zei ze. Ik vroeg "Wat bedoel je daarmee?". "Duw me terug op de grond" zei ze nogmaals. Haar stem klonk overtuigend en ik wist even niet wat te doen. Mijn kameraadjes stonden erbij en we keken elkaar aan. Ik begon te lachen en duwde haar zachtjes op de grond zodat ze zich zeker niet kon bezeren. Ze stond zelf terug recht en kwam opnieuw naar me toe. "Je moet harder duwen" zei ze. Niet begrijpend waarom ze dat wilde gaf ik haar opnieuw een flinke duw.

Ze viel telkens neer op de zachte bladeren van een grote eikenboom en daaronder zat nog een dikke laag humus. Ik wist dat ze zich nooit pijn zou kunnen doen. Opnieuw stond ze recht en kwam ze om een duwtje vragen. "Harder" zei ze. En ik deed wat ze vroeg... Dat spelletje ging zo nog een poosje door en telkens wanneer ze recht kwam vroeg ze om (nog) harder. Het is op dat moment dat er een sadistisch gevoel in me opborrelde, ik begon ervan te genieten om haar op de grond te smijten. Niet begrijpend wat er met mij gebeurde liep ik in paniek weg.

De volgende dag ging ik haar opnieuw opzoeken om over dit (nieuwe) gevoel te praten. We wisten allebei niet waarom we het deden maar feit was wel dat ik er enorm van genoot om haar te domineren en zij het leuk vond om mijn opdrachten uit te voeren, al was dat heel onschuldig want we hielden onze kleren aan. 2 dagen later vertrok ze met haar ouders weer naar huis en het volgende jaar zaten er nieuwe mensen in de inmiddels vertrouwde bungalow, hun perceeltje was verkocht... Heb nog lang zitten nadenken hoe ik haar opnieuw kon bereiken maar dat heb ik uiteindelijk moeten opgeven. Marleentje, als jij dit toevallig mocht lezen, bedankt voor de introductie!