Een onbekende man wordt met opzet overreden en de politie neemt de zaak op zich. Dan leert de lezer Marianne kennen, een Afrikaans meisje dat door de Belgische autoriteiten naar Europa wordt gehaald en opgroeit in een bisschoppelijk paleis. De roman neemt een verrassende wending en blijkt te draaien om seks, sadomasochisme en volledige onderworpenheid. Marianne groeit op, zoals gezegd, in het bisschoppelijk paleis en verschillende pleeggezinnen, waar ze echter nooit langer dan een weekend, of hooguit een week verblijft. Haar jeugd wordt gekenmerkt door de gelatenheid waarmee Marianne de vele verschillende pleeggezinnen en zelfs langdurig seksueel misbruik ondergaat.

Marianne Quatorze is een zeer mooi halfbloed meisje dat geboren werd uit een blanke vader en een zwarte moeder. Als kind werd zij uit haar Afrikaanse omgeving weggerukt om een ontheemd leven te gaan leiden in het kille Belgie. Al vrij vroeg weet zij uit de religieuze dominantie waarin ze zit vastgesnoerd te ontsnappen door met een oudere man, een kruidenier, te trouwen. Het huwelijk begint te wankelen wanneer de man merkt dat de op het eerste gezicht zo onderdanige Marianne totaal onbereikbaar voor hem is. Zij speelt het brave huisvrouwtje, maar geestelijk heeft hij geen greep op haar. Dat drijft hem tot een waanzinnige woede en om haar complete afhankelijkheid af te dwingen begint hij lichamelijk geweld te gebruiken.

Keer op keer slaat hij haar bont en blauw en zoekt zij haar toevlucht bij de politie. Zo komt zij in contact met de rechter Bram Bonani. Deze laatste is een flink stuk in de vijftig, getrouwd en vader van twee dochters die ouder zijn dan Marianne. Toch raakt deze man zodanig gefascineerd door het knappe meisje dat hij haar voorstelt om zijn appartement, waarin hij af en toe de stilte opzoekt, in bruikleen te nemen. Er ontstaat een relatie tussen de man en het meisje waarin de afhankelijke de onafhankelijke gaat leiden. Marianne maakt de rechter dol van harstocht terwijl ze zelf heel passief alles ondergaat.

De rechter werkt zich door zijn relatie met Marianne in nesten en dit zowel beroepsmatig als op familiaal vlak. Om alles wat te laten bekoelen besluit hij met Marianne een tijdje in Brazilie te gaan doorbrengen waar ze kunnen logeren bij de zwarte plastische chirurg Otelo de Azvedo, de hartsvriend en studiegenoot van Bonani. Ook Otelo is onmiddellijk in de ban van de beeldschone Marianne. Als plastisch chirurg komt hij dagelijks in aanraking met beeldmooie vrouwen die door toepassing van plastische chirurgie elke oneffenheid willen gladstrijken. Bij Marianne hoeft hij niets glad te strijken. Aan haar vindt hij alles volmaakt.

De zo punctuele Otelo die zich altijd ten volle inzette voor zijn beroep en zijn gezin valt als een blok voor haar. Ook al zijn Marianne en Bonani gehuwd, toch wil hij de vrouw van zijn vriend bezitten. En Marianne vindt dit allemaal goed. Haar lichaam is er voor om genomen te worden terwijl zij ondertussen de beide vrienden met lichaam en geest aan haar bindt. Ze weet niet alleen de mannen aan haarzelf te binden, ze maakt ze ook afhankelijk van elkaar. Ze pendelt van de een naar de ander. Ze lijkt hun slavin maar zij domineert hen door hen tot het uiterste op te hitsen door aan de een de sekstechnieken van de ander door te vertellen. Ze kan hen zelfs zover krijgen dat ze haar pijnigen tijdens de seks.

Marianne wil alsmaar gewelddadiger seks omdat ze tijdens haar orgasmen al heel dikwijls dicht bij de grens is geweest maar nog nooit erover. Ook haar veelvuldige sekspartners - voornamelijk one night stands - hebben dat nooit kunnen bewerkstelligen. Totdat ze op een dag met echte SM liefhebbers kennismaakt. Dit is wat ze zocht en daar wil ze Bram Bonani en Otelo de Azvedo ook deelgenoot van maken, ook al gaat het ten koste van hun gezamenlijke waardigheid.

Op zeker moment besluiten zij om haar een definitieve kuisheidsgordel aan te meten en naaien daarom haar kut helemaal dicht. Door drank en (vermeend) sexueel misbruik komen beide heren steeds dieper in de problemen. De chirurg vertrekt weer naar Zuid Amerika en de rechter wordt tot een gevangenisstraf van zes maanden veroordeeld en uit zijn ambt gezet. Wanneer hij uit de gevangenis komt pleegt hij zelfmoord. Marianne blijft achter als een alleenstaande, teleurgestelde vrouw die als kostbare herinnering ervoor zorgt dat haar kut dichtgenaaid blijft.

Dit boek zal bij vele lezers wellicht toch wat huiver oproepen al was het maar omwille van de SM scenes die nog vrij summier beschreven worden. Toch biedt het ons een heel duidelijke kijk op een gevoelswereld die omwille van de fatsoensnormen moet verborgen blijven. Sadomasochisme zit nog dik in de taboesfeer maar toch heeft wetenschappelijk onderzoek reeds herhaaldelijk uitgewezen dat er heel wat mensen SM fantasieen hebben waar ze echter nooit durven over praten.

'Het doorgeefmeisje' is een vlot geschreven en zorgvuldig gecomponeerde roman, die de lezer verschillende keren - zowel positief als negatief - weet te verrassen. Paul Koeck is een kundig schrijver, die zonder cliches en op een suggestieve toon een meeslepend verhaal heeft weten neer te zetten. Jammer is dat hij soms enigszins blijft hangen in oppervlakkigheden. Totale onderworpenheid, wanhoop en verslavingen, maar ook de hypocrisie van geestelijken en de kerk domineren het doorgeefmeisje.

De auteur maakt in zijn boek overigens zeer goed duidelijk dat zijn personage Marianne morele en lichamelijke pijn wordt aangedaan die ze niet wil en toch moet accepteren en pijn die ze wel wil maar niet mag accepteren. In 'Het doorgeefmeisje' belicht Paul Koeck op een onnavolgbare wijze het fenomeen macht in al zijn facetten.