Van berkenroede tot het Spaanse rietje
Het Spaanse rietje kennen we al heel lang. Toch is er een strafinstrument dat veel ouder is dan het Spaanse rietje, vooral op school. Dat is de berkenroede. 18 april 1662. In zijn dagboek noteert Samuel Pepys hoe hij zijn bediende tuchtigt: "Ik stuur de jongen naar beneden, naar de kelder. Ik volg met het rietje voor een goede en afdoende les." Dat rietje was de berkenroede. Pas op het eind van de negentiende eeuw werd de berkenroede op school geleidelijk aan vervangen door het Spaanse rietje. Waarschijnlijk door de Victoriaanse vrees voor bloot. De berkenroede moét je toepassen op de blote billen. Het rietje kan ook zijn reinigende werk doen door de kleding heen.
Rotan en Bamboe
Er zijn veel soorten riet. Het traditionele schoolriet is rotan. Dat vormt de kern van een klimpalm van de soort Calamus. Die vind je in Indonesië en omgeving. Met zijn lange dunne gelede stengel en gelige kleur lijkt Calamus op bamboe. Oppervlakkig gezien althans. Bamboe is hol en niet erg buigzaam (daarom gebruiken ze bamboe voor tuinriet). Als je rotan nader onderzoekt, dan ontdek je dat het bestaat uit een sponsachtige massa vezels. Die bouw maakt een rotan rietje licht maar heel stevig en buigzaam. Een goed rotan rietje gaat jaren mee. Bamboe is echt niet elastisch genoeg om er rietjes van te maken om ermee te straffen, wat anderen er ook van mogen zeggen.
Up
Eventjes technisch: de zwaaiperiode
Het kritieke punt is de zwaaiperiode. Hier moet ik oppassen niet té technisch te worden. Als je een rietje in de hand houdt en op en neer zwiept, gaat het uiteinde naar het laagste punt. Je verandert de richting. Je beweegt naar boven, naar het hoogste punt. Dan verander je weer van richting. Je beweegt weer naar beneden, naar het laagste punt. De tijd van die beweging, op en neer naar het beginpunt, is de 'zwaaiperiode'. Met wat oefening kan je die gemakkelijk meten.
Zweep het rietje op en neer. Tel hoeveel keer het uiteinde het laagste of hoogste punt bereikt. Met een assistente en een horloge -of nog beter een stopwatch- kun je de tijd vaststellen voor, laten we zeggen , tien zwaai perioden. Deel de tijd door tien en je hebt een zwaaiperiode. Regel is: hoe langer het rietje, hoe langer de zwaaiperiode. Van belang is de effectieve lengte. Die meet je vanuit het punt waar je duim het rietje raakt tot waar je het in je hand hebt. Sommige rietjes hebben een gekleurd bandje om die plaats aan te duiden. Zo kun je de effectieve lengte kleiner maken en dus ook de zwaaiperiode, door je duim verder weg van het handvat te bewegen.
Up
De slag van het riet
De slag van een rietje bestaat in werkelijkheid uit twéé bewegingen. Door de buigbeweging blijft het uiteinde het langst achter. De buigwerking zal groter zijn als je het riet vlug óp en dan meteen weer neerwaarts brengt. Als je neerwaarts slaat, wordt het rietje recht en buigt tenslotte de andere kant op. De buigbeweging is het snelst als het rietje recht is. Dat wil zeggen als het een kwart van de weg van zijn zwaaiperiode heeft afgelegd. Conclusie: als het rietje de billen raakt, is dat het snelst als de 'reistijd' van het rietje gelijk is aan een kwart van zijn zwaaiperiode. Ik heb het netjes uitgecijferd: dat effect bereik je als de periode een halve seconde duurt, met een effectieve lengte van 62 centimeter.
Als je het buigt, blijft het gebogen
Als je het in de week zet - in gewoon water - kun je rotan riet gemakkelijk in elke vorm buigen die je maar wil. Het behoudt die vorm als je het droogt. Daarom is het heel geschikt om manden mee te maken als je het splitst in dunnere delen. Zo kun je het riet ook een handvat geven. Het eind van een riet dat doorweekt is, moet in een halve cirkel buigen. Als je het droogt, behoudt het die vorm. Als je loslaat, heeft het handvat de neiging om open te springen. Daarom verhitten ze het gebogen handvat meestal ook, vooral bij dikkere rietjes. Ik ken een amateur rietjesmaker die de eindjes van zijn rietjes rond een pijp van de centrale verwarming buigt en zo de juiste diameter voor het handvat krijgt. Alvast knap gevonden.
Je eigen rietje maken
Je eigen rietje maken is gemakkelijk als je een stuk ruw goed rotan te pakken kunt krijgen. Dat verschepen ze meestal in bundels van één meter twintig lang en dubbel gevouwen. Als je een rietimporteur kunt vinden, kan hij je misschien een stuk van een meter of zo leveren in elke diameter die je maar wenst. Om een rietje uit ruw rotan te maken moet je de rotan eerst goed schoonmaken met een scherp mes en schuurpapier. Let speciaal op de geledingen. Daar kunnen scherpe stekels zitten.
Riet voor mandjes koop je bij winkels voor kunstnijverheid. Dik riet verkopen ze als 'handvat-riet' en je hebt het ongeschild nodig. Maar het is echt niet absoluut noodzakelijk om een gebogen handvat aan je riet te hebben. Sommige scholen gebruiken rechte rietjes en die zijn net zo doelmatig. Een rietje mét een handvat is traditioneler. Het heeft ook een grotere gedachten associatie met 'school en straf uit de jeugd'. Heel belangrijk is de lengte van je rietje. Vaak wordt gedacht: hoe langer, hoe beter. Dat is ten onrechte.
Hoe lang is jouw riet?
De totale lengte van het rietje (van uiteinde tot handvat) moet dan 75 centimeter zijn. Maar dat hangt af van de handmaat. Veel rietjes zijn langer dan 75 centimeter, maar ze voelen 'traag' aan. Je kunt ze makkelijk korter knippen met een tuinschaar of een scherp mes. Eenvoudiger is de greep verder van het handvat te verschuiven. Het resultaat kun je controleren door het rietje door de lucht te laten zwiepen. Het is een zaak van aanvoelen. Je ziet dan ook dat het rietje vrijelijk buigt aan het eind van een slag. Een rietje van 90 centimeter vasthouden bij het handvat is niet echt doelmatig.
Foute pijn en lekkere pijn
Hoeveel pijn kan een rietje veroorzaken? Dat hangt af van hoe buigzaam het is. Ik heb foto's gezien, genomen met een elektronisch flitsapparaat met een zodanige korte duur dat je kon zien dat het rietje zich boog tot een U-vorm. Eén effect van de buigzaamheid van een rietje moet je vermijden. Als een rietje neerkomt en zich centimeters achter de billen uitstrekt, dan striemt het uiteinde rond en treft de heup heel krachtig. Op het heupgewricht is alleen maar huid, geen vlees. Je kunt die huid beschadigen. Het geeft ook de verkeerde soort pijn. De lekkere pijn ontstaat alleen in de billen.
Up
Hoe dik is jouw riet?
De andere cruciale dimensie van het Spaanse riet is de diameter ervan. Die is niet constant. Riet komt voort uit een plant die groeit en loopt over zijn hele lengte tap op. Dat verschilt per riet, maar gewoonlijk niet veel. Je kunt het beste in het midden meten om de diameter van het riet te bepalen. Dit spreekt vanzelf: hoe dunner het rietje, hoe buigzamer. En: hoe dikker het rietje, hoe zwaarder. Je moet de optimale dikte vinden. Dan breng je de buigzaamheid - en daardoor de trefsnelheid - in evenwicht met het gewicht. Snelheid en gewicht bepalen de strafkracht.
Neem drie rietjes van 6 millimeter, 7,5 millimeter en 9 millimeter dik. Het verschil in dikte heeft een grote invloed op de pijn die je veroorzaakt. Meer dan je zou verwachten van een verschil van telkens maar 1,5 millimeter! Het rietje van 6 millimeter geeft een lichte maar scherpe pijn. Het rietje van 9 millimeter is luier, maar markeert meer en kan zelfs blauwe plekken geven. Het rietje van 7,5 millimeter is mijns inziens het beste compromis: Het geeft meer pijn, het geeft prachtige striemen, het geeft geen blauwe plekken. Samengevat: het ideale rietje is goed buigzaam en veerkrachtig rotan, 75 centimeter lang (exclusief het handvat) en 7,5 millimeter dik.
Up
Zoveel mogelijk pijn veroorzaken
Tot zover heb ik de kenmerken van een rietje besproken in termen van zoveel mogelijk pijn veroorzaken. Rietjes zijn in dat opzicht uiterst doelmatig. Maar dat is niet de bedoeling als het gaat om een lichaam voor het genoegen te tuchtigen. Het is niet verstandig om de maximale kracht te gebruiken (zelfs niet als je voor straf tuchtigt). Een goed rietje dat je met volle kracht gebruikt, is echt héél pijnlijk. Gerechtigheid moet je matigen door genade. Maar zoveel als een rietje buigzaam is in letterlijke zin, zo is het ook buigzaam in figuurlijke zin. De kracht waarmee het billen en dijen treft, kan je heel fijn beheersen door het zorgvuldig te hanteren.
Droog is bros
Rietjes mogen niet te droog worden. Ik heb eens een rietje opgepakt dat lange tijd aan een muur had gehangen. Het was zo broos dat wanneer ik het probeerde te buigen, het eenvoudig in stukken uiteenviel. Ik zet mijn rietjes altijd één keer per maand een half uur in water om ze buigzaam te houden. De handvatten houd ik uit het water om te voorkomen dat ze de krul verliezen. Dan hang ik mijn rietjes op om ze te drogen, een dag en een nacht. Als ze niet recht zijn, dan kan ik ze in die 24 uur weer in vorm buigen. Nieuwe rietjes moet je altijd in de week zetten voor je ze gebruikt. Zijn ze niet recht, dan moet je ze recht maken. Je kunt niet precies slaan als je rietje niet recht is.
Up
Het striemende spoor van het ranke riet
Het spoor dat het rietje op de billen nalaat, varieert met de kracht. Licht striemen laat geen sporen na. Harder striemen geeft bleke rode strepen die heel vlug weer verdwijnen. Het rood is bloed dat je uit de capillaire buisjes (kleine bloedvaten) verdrijft. Die capillaire buisjes bevinden zich net onder de huid. Echt hard striemen geeft een ander effect. Je verdrijft het bloed uit de capillaire buisjes, waar het rietje neerkomt en je maakt een witte streep.
Je drijft het bloed naar de zijkanten van de streep. De witte streep verbleekt en er komt een dubbele rode lijn met scherpe binnengrenzen. De buitengrenzen zijn nogal gevlekt. Ons lichaam repareert zichzelf! Het maakt Hystamine in het bloed vrij (dat doet het ook bij steken van bijen en wespen). De Hystamine doet de kleine bloedvaten opzwellen. Na een tijdje zwellen de rode buitengedeelten van de streep op en er ontstaat een gezwollen dubbele striem. Die ribbels kun je duidelijk zien en voelen. Meestal verdwijnen de zwellingen de volgende dag. De dubbele rode "tramlijnen" blijf je zien: ze worden paars en dan blauw. Als de ontvanger een strenge tuchtiging heeft gehad, kun je de markeringen nog flauw zien na drie of zelfs vier weken.
Hoe lang het duurt voor de merktekens verdwijnen, hangt af van:
- 1. Hoe streng de tuchtiging was
- 2. Wie de tuchtiging onderging. Sommigen mensen maken heel gemakkelijk merktekenen maar verliezen ze ook weer gauw. Sommige mensen krijgen heel gemakkelijk blauwe plekken en kunnen na een tuchtiging een paar billen vertonen die prachtig bont en blauw zijn. Plus nog een paar andere kleuren. Als je riet niet dikker is dan 7,5 millimeter, dan ontstaan er geen blauwe plekken.
Bron: Vakkundig slaan met een rietje door Hannelore, Doornroosje Nr2, 1999
Overdrijven is nooit goed
Echt hard tuchtigen met het rietje kun je tot (bijna) bloedens toe. Niet veel mensen verdragen dat, althans niet als je het lichaam voor genoegen tuchtigt. Je perst bloed door de poriën van de huid. Niet ernstig, want er is geen bloedstroom. Geen probleem dus als de 'weerspannige' een striem van die intensiteit kan verdragen.
En wat als je het riet zo hard toepast dat de huid breekt (bijvoorbeeld als de straffer 'trekt'; het rietje op het 'trefmoment' naar zich toetrekt)? Dat is veel ernstiger: De billen bloeden en die bloedstroom kun je moeilijk stoppen. In extreme gevallen moet je het zelfs laten hechten. Dit is verwerpelijk en ontoelaatbaar! Zowel voor genoegen als voor straf.
Mannen en vrouwen
Houd dit altijd goed in gedachten: als je iemand met het Spaanse rietje tuchtigt, kunnen de reacties heel sterk verschillen van de één tot de ander. Een stelregel is: mannen verdragen meer strengheid dan vrouwen. Maar mannen onderling en vrouwen onderling verschillen sterk van elkaar.
Als iemand zegt: "Ik kan niet veel hebben, ik ben een bange lafaard", dan betekent dat die persoon meer pijn voelt. Er zijn er die het rietje over de handen willen voelen. Dat was (en nog altijd is) de favoriete methode op sommige scholen. Maar de meeste onderdanigen die graag met het rietje krijgen, kiezen waar dat gebeurt, waar het hoort te gebeuren: over de billen, de blote billen.
Actief en passief
De actieve deelgenoot hanteert het rietje en schijnt de gang van zaken bij de straf te dicteren. Maar in feite is het de passieve deelgenoot die de zaak beheerst. De actieve partner moet de gang van zaken leiden. Beslissen welke instrumenten Hij/Zij zal gebruiken en hoe hard. Maar altijd op een manier die de passieve partner een voldoening geeft. Niet gemakkelijk. De actieve partner weet niet hoe de ontvanger de striemen zal voelen. De één is meer, de ander is minder gevoelig voor pijn. Het wordt makkelijker naarmate de partners elkaar beter leren kennen.
Een meisje vertelde me eens wat ze vond van het rietje. Ze zei: " Tot op een zeker punt is het opwindend en stimuleert het me. Is dat punt bereikt, en doet het me teveel pijn, dan verdwijnt mijn stimulatie". Het doel is stimuleren. Dus: striem niet te hard. Het is beter om geleidelijk op te werken. Aan de andere kant: ik heb een paar ongevoelige billen. Ik kan je verzekeren: niets is meer frustrerend dan wanneer ik klaar sta voor een stevig pak slaag, ik merk dat mijn billen alleen maar gekieteld worden.
Up
De natuur heeft ze ervoor geschapen
"De natuur heeft de billen speciaal geschapen om straf te ontvangen". De billen bestaan uit twee halve bollen gescheiden door wat een anatoom de 'gluteale vouw' noemt (van het Griekse 'Gloutos': de billen). Elke bil heeft drie spieren die belangrijk zijn om benen en dijen te beheersen. Dat zijn de grote, de middelste en de kleine bilspier. Die spieren geven "kussentjes" spierweefsel. Die kunnen een strenge tuchtiging absorberen, zonder schade te lijden. Ze zijn bedekt met een laag weefsel met bloedvaten en, uiteraard, huid. In het lichaam van een vrouw is het bekken breder. Naar verhouding zijn ook de billen breder.
Het lichaam van een vrouw heeft ook een extra laag vetweefsel. Die geven haar die 'zachtheid en rondheid' die zo aantrekkelijk is. De billen van een vrouw zijn ronder en veerkrachtiger dan de billen van een man. De huid van een vrouw is van een prachtige zachte, vloeiende aard. Vrouwen hebben dus mooiere billen dan mannen (tot spijt van wie het benijdt). Maar heel wat 'belangstellende' vrouwen vinden de billen van de man aantrekkelijker. Mijn billen zou ik nooit laten inschrijven voor een schoonheidswedstrijd. En toch hebben ze ook wel eens gunstig commentaar uitgelokt. Dus lezer: er is hoop voor ons allen, ook voor U.
Bezin voor je begint
Hoe gaan we het riet toepassen, zowel uit het gezichtspunt van de actieve partner als de ontvanger? Veronderstel dat je het rietje hebt verdiend. Je hebt ook speciale bedenkingen of wensen. Maak ze duidelijk aan je partner voor je begint. Als de afstraffing begint, doe je wat zij je zegt. Het is leuker om een rol uit te spelen: een schooljongen tegenover een schooljuffrouw, een jonge neef tegenover een strenge tante, of wat je maar kunt bedenken. Ook dat kom je het best vooraf overeen. Als je in de fantasie- situatie bent binnen gestapt, kan je schooljuffrouw/strenge tante met schooljongen/jonge neef doen wat ze wil. Je bent helemaal aan haar genade overgeleverd, binnen grenzen en voor een beperkte tijd.
Up
Horizontaal of verticaal
Ze zegt: "Doe je broek en onderbroek uit" of "Doe hem naar beneden" of "kleed je helemaal uit en buig dan voorover." Dat kan betekenen: 'raak je tenen aan' of 'sta met je handen op je knieën'. Handig is dat laatste niet: je kunt beter over een meubelstuk hangen waarop je gewicht rust. Dan kun je makkelijker je billen stil houden. Zo help je haar om haar accuratesse te handhaven als ze het riet hanteert. Waar je overeen buigt hangt af van wat er beschikbaar is. Je kunt over de rugleuning van een stoel met een rechte rug buigen. Dan pak je de voorkant van de zitting vast.
Je kunt ook over een tafel of bureau of over de rand van een bed buigen. Of je gaat plat op een bed liggen, met je gezicht naar beneden, met kussens onder je buik om je billen naar omhoog te brengen. Zo kan het rietje verticaal op je billen neerkomen. Heerlijk! Of je kunt knielen op een zitting van een stoel met je hoofd over de rand van de rugleuning en je billen uitgestoken om ze horizontaal te striemen. Ook heerlijk.
In media virtus est
Hoe ver je vooroverbuigt is altijd een punt van discussie. Als je voorover ligt, staan je bilspieren bol. Maar het lagere deel van je billen - wat meestal de grootste sensatie geeft - kan ze met het riet moeilijker bereiken. Als je lichaam een rechte hoek maakt met je benen, dan is het lagere deel van je billen goed blootgesteld. Maar je billen zijn strak en ze vormen minder een kussen, vooral als je billen zijn uitgestoken.
Ik geef de voorkeur aan een compromispositie: mijn benen op 45° ten opzichte van mijn lichaam. Maar je kunt ook de juiste positie overlaten aan de schooljuffrouw/strenge tante (of wat ook haar rol ook is). Zij zal je billen wel in de makkelijkste positie brengen voor haar rietje.
Up
Au suivant
En daar lig je dan. Met je blote billen omhoog. Met niets tussen je billen en het riet. Dat is altijd een moment van gemengde emoties. Er is de blijde verwachting. Dat is het moment waarom je hebt gewacht! Er is ook de vrees. Elke tuchtiging die de naam waard is, doet pijn. En je bent bang dat het meer pijn zal doen dan waar je hebt op gehoopt. De spanning die emoties veroorzaken, wordt vrijgegeven als de 'tuchtiging als reiniging'. Je voelt dat het riet je lichaam zachtjes aanraakt om de goede afstand te meten... dan volgt een fluitend geluid, en slag en een striem die in je billen bijt.
De striem doet je even naar adem snakken. Dan volgt de volgende striem. En de striemen blijven elkaar volgen. Na een tijdje word je je ervan bewust: ze gaan altijd meer pijn doen! En dan denk je: 'Kan ik het uithouden tot ik er 6, of 12, of 20, of 30 (hoe ook het vonnis mag luiden) heb gehad? Of (als er geen vonnis is overeengekomen): 'Hoe lang kan ik het uithouden voor ik om genade huil?'.
Up
Schone Liekens
Sommige mensen willen dat je ze vastbindt voor je ze tuchtigt, zodat ze die mengeling van verwachting en vrees helemaal kunnen ervaren en ze moeten ondergaan wat er komen gaat. Dat is verstandig als je zeker weet dat je je partner helemaal kunt vertrouwen. "Schone liekes duren nooit lang (genoeg)", zegt Goedele Liekens. Zoals aan alle goede dingen komt ook aan een tuchtiging een eind. Je staat op. Je hebt een stevige tuchtiging ondergaan. De brand slaat in je billen als je recht gaat staan. En dan... verdwijnt de pijn. In de plaats komt een vreemd tintelend gevoel in je billen om je eraan te herinneren dat ze je met het riet heeft bewerkt. Totdat je in de spiegel kijkt en je de strepen ziet.
Je hebt die strepen verdiend! Ze vormen een blijvende herinnering als alle getintel en gevoeligheid weg is (als na het bal de gasten joelend zijn heengegaan). Dat getintel kun je verlengen door met Capsicumtinctuur in te wrijven (Latijn voor peper, maar zo noemen de apothekers het). Maar als je dat eenmaal laat aanbrengen, kan niets of niemand de gevolgen ervan stoppen.
En na de straf, komt de liefde. Hoe je die liefde bedrijft laat ik helemaal aan jullie over.
Up
Wederzijds genoegen
Als je zelf het rietje hanteert, dan ben je een 'actieve flagellant'. Het doel is: pijn toebrengen, net genoeg pijn voor wederzijds genoegen. Een passieve flagellant wil pijn lijden, ook worden vernederd, soms meer pijn lijden dan het rietje kan geven. Dan kan de zweep nodig zijn. Wederzijds genoegen. Dat is de kernzin. De twee partners moeten genot kunnen ontvangen. Ben jij de actieve partner, dan moet je eerste gedachte zijn: Ik wil de ander een plezier doen. Zo krijg je het maximum aan genot voor jezelf, hoe paradoxaal dat ook mag klinken. Begin dus met het hele spel vooraf goed te bespreken. Niet in alle details, niet te lang, niet zeuren. Je bent er niet om te chatten, wel om te slaan.
De ander verwacht dat je intiütief weet wat hij/zij wil. Je bederft ook het plezier als de ontvanger te precies weet wat er gaat gebeuren. Laat ruimte om te verrassen. Zorg er wel voor dat je op de hoogte bent van de angsten of lusten die hij/zij misschien heeft. Je moet weten waar hij/zij zich toe leent. Bespreek vooraf de rollen die je in het rollenspel gaat spelen: de strenge bovenmeester en het ondeugende schoolmeisje bijvoorbeeld. Vanaf dat moment heers jij over de zaak en moet zij doen wat jij beveelt. Maar het gevolg is dat jij helemaal verantwoordelijk bent of de sessie een succes is of mislukt.
Up
Hij/zij, zijn/haar
Zo kan het: je laat hem/haar over de achterkant van een stoel buigen. Je hebt nu het grote genoegen om hem/haar klaar te maken voor zijn/haar straf. Je trekt zijn hemd/haar rok op en zijn/haar slip neer. Als je zijn broek/haar rok uitdoet, kun je de rondingen van zijn/haar billen zien (en waarschijnlijk ook de bilspleet door de stof heen). 'Broek naar beneden doen': een taak waar je moet van genieten, zonder enige haast. Haastige spoed is zelden goed. Eerst zie je de top van zijn/haar bilspleet. Dan - langzaam! - de opbolling van zijn/haar billen, totdat zijn/haar billen helemaal bloot zijn.
Je kunt er wat tijd aan besteden om zijn/haar billen te strelen om de heerlijke bouw ervan te bewonderen. Je taxeert hoeveel straf ze zullen kunnen ondergaan. Je kunt zelfs denken: wat jammer om die objecten van schoonheid te moeten tuchtigen. Jammer maar helaas: tuchtigen, dat is het waarvoor je hier bent. Je neemt het rietje op.
Je laat het een paar keer door de lucht zwiepen om zeker te zijn dat je het goed vasthoudt (en tussen haakjes om de spanning in zijn/haar geest te vergroten). Je meet de afstand. Let erop dat het uiteinde niet te ver achter de billen uitsteekt. Let ook op de hoek van je arm, zodat je het rietje de twee billen tegelijkertijd kunt laten striemen. Striem in het begin niet te hard. Het rietje pijnigt sommige mensen meer dan anderen en jij kunt niet voelen wat hij/zij voelt. In het begin laat je het rietje maar een korte afstand reizen.
Zo kan het ook
Zo kan het ook: je begint met een serie korte, snelle striemen vanaf 5 of 7 centimeter. Doet niet veel pijn maar kan heel opwindend zijn. Hij/zij zal waarschijnlijk meer klaar zijn voor meer straffende striemen. Je voert de kracht langzaam op. Je kunt of elke striem zwaarder laten zijn dan de voorgaande, of striemen toe dienen in porties van drie van gelijke kracht. Elke groep striemen moet dan krachtiger zijn dan de voorgaande. Intussen let je dan goed op de reacties van je 'slachtoffer'. Uitroepen als "oh!" en "au!" moet je negeren als deel van het spel. Maar luister als zijn/haar toon verandert in die dringende nood die ellende verraadt.
Let op de bewegingen van de billen. Als ze ineenkrimpen en kronkelen, betekent dat meestal dat ze niet veel meer kunnen hebben. Tref ze dan minder hard of tref dan het besluit van de tuchtiging voor. Als hij/zij rukt en schokt en onsamenhangend schreeuwt is hij/zij tot een orgasme gekomen. Striem dan niet harder behoud het ritme.
Natuurlijk: Niet alle mensen krijgen een orgasme als je ze met het riet tuchtigt, maar sommigen wel degelijk (Ik spreek uit ervaring!). Maar het blijft een hele prestatie om je partner door een tuchtiging tot een orgasme te brengen.
Up
Een woord van troost, een knuffel van liefde
Als de straf voorbij is, moet je hem/haar troosten omdat hij/zij de tuchtiging zo moedig heeft doorstaan. Een vriendelijk woord, een knuffeltje of wat je ook maar van toepassing vindt. Als je de tuchtiging met liefde en consideratie uitvoert, bevredig je jezelf en je partner. Doe je het niet, dan is het totaal uit!
Ik weet dat ik het niet weet
Tot slot. Ik heb geprobeerd om je te tonen dat het rietje gebruiken een heerlijke liefhebberij kan zijn en een bron van vreugd voor de twee betrokken partijen. Alles wat ik heb geschreven, steunt op mijn ervaring en onderzoek. Maar wederom: ik maak er geen aanspraak op dat alles voor iedereen geldt. We zijn allemaal mensen met een eigen kijk op de dingen. We zijn allemaal verschillend. Wat maakt de billenstraf nu zo vreugdevol? Dat... heb ik niet kunnen vastleggen, hoeveel ik er ook over heb gelezen, van Havelock Ellis tot Wilhelm Stekel en Eustace Chesser.
Mijn conclusie: Ik weet het antwoord niet. Wie wel?
Dank aan Joery inzake het overnemen en herpubliceren van dit artikel
Dank aan Faramir en metalgirl voor het slopende typwerk
